Ogólnie cała gra utrzymana jest zdecydowanie w postaci humorystycznej. Fabuła opiera się na konieczności odkrycia serii morderstw popełnionych na najważniejszych robotach w mieście. Dodatkowo zostają skradzione ich sygnatury z wielkiej bazy danych.

Oczywiście są one potrzebne, by każdy robot mógł się odrodzić w przypadku zniszczenia. Jednak morderca wie o tym doskonale i zadbał, by najpierw zniknęły same sygnatury, a dopiero potem roboty. Ważniacy giną stopniowo, nikt nie ma pojęcia co się dzieje oraz jak powinno się zareagować. I tutaj do akcji wkraczamy my. Jako robot dochodzeniowiec i najemnik mamy za zadanie dowiedzieć się kto stoi za tym wszystkim. Oczywiście działamy poza prawem, ale nie powinniśmy zapominać, że będzie to dla nas ciekawa przygoda i mimo tego, że staramy się robić dobrze, czasami możemy być jednak ścigani przez policję. Policjanci są swoją drogą bardzo zabawni, ponieważ kiedy nic się nie dzieje, wyglądają jak małe robociki, które co najwyżej mogą na nas natrąbić, ale w przypadku zagrożenia, bądź złamania prawa następuje natychmiastowe przeobrażenie najbliższych z nich w wielkie maszyny bojowe. Nie ma żartów i lepiej z nimi nie zadzierać. W grze poruszamy się wewnątrz budynków, jak i poza nimi, ale oczywiście już nie pieszo. Mamy do dyspozycji statek kosmiczny, który posiada niemałe uzbrojenie.

Możemy oczywiście je ulepszać, ale do tego konieczne jest wykradanie planów broni oraz innych elementów statku, które nasz mechanik może na tej podstawie zbudować. Nie należy zapominać, że w końcu możliwe stanie się także zbudowanie sobie nowego statku, ale do tego konieczne będą plany, które ukryte są głęboko i strzeżone są przez wiele robotów. Co ciekawe możemy przejmować nad nimi kontrolę, a każdy ma inne umiejętności.

Starają się nie wchodzić sobie w drogę i dzięki temu szybko okazuje się, że mogą jakoś swoje rządy pogodzić. Bohaterem gry jest więzień, który trafia do niej na statku. Rozpoczynamy w niewielkiej wiosce, która nie napawa optymizmem. Po odprawie w urzędzie więziennym możemy zacząć swobodną eksplorację świata. Nic nie stoi nam na przeszkodzie, nie ma niewidzialnych barier. Możemy podróżować w dowolnych kierunkach nie przejmując się niczym, może poza żyjącymi w tej krainie potworami. Czają się one niemal na każdym kroku  poza wioskami i miastami, których jest kilka. Możemy rozmawiać z każdą postacią, od nich dowiemy się wielu ciekawostek, a także możemy znaleźć zadania do wykonania. Fabuła jest podzielona na główny quest oraz wiele pobocznych, nie związanych z tym głównym. Podczas przemierzania świata zaczynamy powoli zdobywać coraz więcej umiejętności oraz będziemy mogli sobie pozwolić na stworzenie dla siebie unikalnej postaci, która wyspecjalizować może się w określonym rodzaju broni czy magii, lub być na średnim poziomie przy każdej z tych umiejętności. Bardzo ważne jest dokładne przemyślenie naszych wysiłków, ponieważ może się okazać, że będziemy żałowali pewnych wyborów.

Misje poboczne dają nam wiele jeśli chodzi o umiejętności oraz pieniądze niezbędne do zakupu przedmiotów oraz szybszego rozwoju. Główny quest natomiast toczy się wokół znanej w całym świecie Trójcy, która, jak się okazuje, nie należy wcale do świętych. W grze wiele jest miejsc opanowanych przez stwory przywoływane przez jednego z bardziej złych bogów. Jego musimy na końcu pokonać, by krainie przywrócić blask oraz radość. Jest bowiem do tej pory ona niemal w gruzach i przez złe moce opanowany jest prawie każdy kawałek krainy.

Obie te platformy stale ze sobą rywalizują i do końca nie wiadomo kto jest zwycięzcą. Jednak zaczynając od początku, pierwsze platformy do gier, podobnie jak obecne, wykorzystywały jako ekran telewizor. Było to rozwiązanie bardzo rozsądne, ponieważ praktycznie każdy ma dziś i miał wtedy odbiornik telewizyjny. Nie można zakładać, że obecne platformy są lepsze, ponieważ w tamtych czasach, tamtejsze platformy do gier także były dobre. Pierwsze platformy wykorzystywały nośniki w postaci  dyskietek, na których znajdowało się kilka, bądź też jedna gra. Zasada działania nie zmieniła się do dziś. Konsola składa się z konsoli oraz padów sterujących do niej podłączonych. Pady posiadają przyciski odpowiedzialne za wywoływanie różnych reakcji w grach. Należy pamiętać, że stare platformy obsługiwały gry o słabej grafice, ale bardzo często niesamowitej grywalności. Ludzie potrafili godzinami nie odchodzić od telewizorów, by grać w najnowsze przeboje, które dziś wywołują uśmiech zadowolenia.

Platformy z czasem zaczynały ewoluować, przetwarzanie grafiki było na coraz lepszym poziomie. Gry wyglądały i brzmiały coraz lepiej. Grywalność jeszcze bardziej rosła. Komputery rozwijały się w podobnym tempie, ale gry na nich były często bardziej rozbudowane. Z czasem grafika z dwuwymiarowej przerodziła się w pełny trójwymiar, co znacznie zwiększyło możliwości twórców gier oraz zachęciło graczy do inwestowania w sprzęt. Nowe konsole czasami przewyższają komputery, choć producenci sprzętu komputerowego także nieźle sobie radzą i zaczynają poważnie zagrażać konsolom. Jednak nadal konsola jest platformą typowo do gier i większość bardzo znanych produkcji wychodzi najpierw na konsolę, a dopiero później pojawia się na komputerze. Oczywiście jest wiele gier dedykowanych tylko jednemu, albo drugiemu, ale wszystkie zachwycają wyglądem i możliwościami.

Teoretycznie producenci zadbali o to, by walki i właściwie wszystko, wyglądały lepiej oraz, by gracz mogła znacznie bardziej wcielić się w grę. Problemem jest prawdopodobnie sama fabuła oraz przede wszystkich klimat jaki Oblivion sobą reprezentuje. Sama fabuła oczywiście jest rozbudowana, ale niestety nie można powiedzieć, by była wciągająca czy zróżnicowana. Gra generalnie opiera się na problemie złych mocy atakujących kontynent. Oblivion to sąsiedni świat, z którego w pewnym momencie zaczynają się w wielu miejscach otwierać wrota prowadzące na kontynent. Z nich właśnie na świat zaczyna wylewać się zło. Po raz pierwszy odkrywamy te wrota w pewnym dużym mieście, które jak się później okazuje już nie istnieje. Wrota otwierają się w samym jego centrum i koniecznie musimy je zamknąć, ale nie jest to zadanie  łatwe. Należy dostać się do środka, po czym już w Oblivionie dotrzeć na szczyt wieży, która chroniona jest zawsze przez złe i potężne Dremory, czyli demony. Kiedy już dotrzemy na szczyn należy jak najszybciej wyjąć kamień utrzymujący przejście na kontynent. Kamienie posiadają magiczne moce, które możemy wykorzystać do pokonania wielu wrogów, poprzez ulepszenie własnej broni. Nie jest zadaniem łatwym zamknięcie wszystkich przejść, ale powinniśmy pamiętać, że jest to klucz do sukcesu.

Nie należy także zapominać o fakcie, że sam Oblivion jest bardzo monotonny. Wycieczki po zamknięcie wrót są schematyczne i polegają w zasadzie tylko na dotarciu do wieży, pokonaniu wielu potworów oraz zabraniu kamienia Nie jest to oczywiście pocieszające, ponieważ przez to także gra nieco nudzi. Walki owszem zostały poprawione i dopracowane. To jest z pewnością lepszy element, niż w Morrowindzie. Problemem jest nadal nieco nudna fabuła.

Broń, jeśli nie mamy jeszcze rozwiniętych umiejętności w konkretnej kategorii, ucieka podczas strzelania do góry, a jednocześnie nie jesteśmy w stanie stabilnie celować w przeciwnika. W grze znajdziemy także wiele robotów, które mogą zostać na jakiś czas przeciągnięte na naszą stronę. Jeśli chodzi o bronie to mamy do wyboru pistolety, karabiny, granatniki, wyrzutnię rakiet oraz wiele granatów. Niektóre z nich możemy zastawiać jako wybuchające przy zbliżeniu się przeciwnika, zatem jest możliwość minowania terenu. Przeciwnicy są raczej inteligentni i nie jest łatwo ich pokonać, ale gra jest bardzo wciągająca i to pozwoli na grę przez długie godziny.

Wymagają kojarzenia faktów oraz umiejętności perspektywistycznego myślenia. Nie posiadają zazwyczaj rozbudowanego sterowania, ale nie o to chodzi w tych grach. Zazwyczaj przeżyjemy właśnie jakąś rozbudowaną przygodę. To jest największym atutem tych gier. Gry sportowe to zazwyczaj produkcje związane z olimpiadami, a jeśli nie to na przykład koszykówka, siatkówka i tym podobne. Niestety większość tych gier cechuje się tylko szybkim uderzaniem kilku klawiszy, co nie jest zdrowe ani dla naszej rozrywki, ani tym bardziej dla klawiatury. Gry RPG to natomiast bardzo rozbudowane gry, w których przenosimy się zawsze do jakiegoś świata i tam żyjemy wykonując jakieś zadania. Możliwa jest interakcja z wieloma innymi postaciami oraz nasza postać się rozwija.

Mało jest już takich gier przygodowych, które wymagają specjalistycznego sprzętu żeby w nie pograć. Nie wiem czy pamiętacie, ale kiedyś bardzo popularne były takie małe gierki. Z wilkiem zbierającym jajka czy inne podobne. To był hit na podwórkach w czasach komunizmu. Potem mieliśmy dostep do gier na ATARI, który był bardzo popularnym komputerem i czas oczekiwania na wgranie się gry. Często wynosił chyba z pól godziny, w każdym razie z perspektywy dziecka to trwało koszmarnie długo. Urządzenie wejściowe używane do sterowania w grach wideo nazywa się kontrolerem gier, a różnią się one w różnych platformach wyglądem. Na przykład, dedykowany kontroler konsoli może składać się z tylko jednego przycisku i joysticka. Innym wyposażony jest w kilkanaście przycisków i jeden lub więcej joysticki. Na początku gry komputerowe na komputerach osobistych często potrzebowały dla gry klawiatury, lub częściej, wymaga od użytkownika zakupu oddzielnego joystick z co najmniej jednyn przyciskiem. Wiele nowoczesnych gier komputerowych pozwala, a nawet wymaga, aby gracz używał klawiatury i myszy jednocześnie. Pierwsze moje zetknięcie z grą, której nie mogłem opanować to chyba było NHL w okolicach 1997 roku. Wówczas ta gra do obsługi zawodników wymagała używania 11 przycisków na klawiaturze, istny koszmar. Oczywiście w grach wideo bardzo istotnym czynnikiem jest grafika komputerowa, tak naprawdę to ona tworzy cały klimat i urok gry.

Pole bitwy jest podzielone na mniejsze odcinki, gdzie można zorganizować naszych bohaterów – w odpowiednie miejsce możemy ustawić jedną  z czterech postaci i umożliwia to ochronę słabszych przez silniejsze i pełne wykorzystanie ich możliwości. Po naszej stronie mamy i wojowników, i żołnierze oraz czarodziejów, więc różnorodność umiejętności wykorzystywane na polu walki jest wiele.
Do tego, aby skorzystać z ataków specjalnych, naciśnij R2 i wskaż obiekty – do sceny przed wrogiem kontrataku – Start. Wreszcie, lewy drążek kończymy rundę. Taka konfiguracja z klawiszy jest na okrągło, i to nie pozwala na swobodną grę i łatwo popełnić jets błąd w naszych ruchach. Cały szereg skomplikowanych ale i potężnych ciosów i możliwość pojedynczych ciosów, a nawet konieczność łączenia ich w kombosy. Bez combo zespół nie jest silniejszy i atak jest słabszy, a sam zespól po prostu może nie przeżyćbitwy. Jak na złość, wszystkiego dopełniają dziesiątki pól wyboru i statystyki – po godnej obciążenia potężne ataki można wykonać nazwy skręcania jak „tysiąc śmierci” lub „rave fanatyk”.

Cross Edge zawiera również zestaw setek różnorakich broni, zbroi i akcesoriów. Prawie wszystkie elementy można poprawić i polepszyć, w walkach zdobywamy punkty doświadczenia i to potem pomaga przy polepszaniu broni. W czasie misji, znajdziemy nawet przepis na uzyskanie wielu rzadkich metali i stopów, możemy zbudować dzięki temu rodzaj bardziej potężnych broni. Co ciekawe, z czasem zyskujemy nowe stroje i uprawnienia w celu poprawy statystyk bohaterów, ale zmiana wyglądu możliwa jest tylko u postaci kobiecych.

Tylko ciemny las, i wydobywanie się dźwięków otoczenia z głośników. Bez wprowadzenia, bez wyjaśnienia powodów znalezienia się w tym ciemnym i nieprzyjemnym miejscu Jestem tylko i po prostu jestem.
Próbuję zracjonalizować i zebrać się razem jakoś to, co przychodzi mi do głowy. Czuję się trochę, jakbym miał do czynienia z ICO, PJ Winterbottom, Another World, Braid, a kilka innych tytułów w jednym. Oczywiście to tylko pierwsze wrażenie, a nawet prawdopodobnie złe, bo Limbo jest to produkt wyjątkowy na swój sposób. Czyste i pełne emocji w tym samym czasie. Artystycznej awangardy. Przynajmniej jeśli chodzi o ustawienie audiowizualnego.
W tej grze nie ma jasnego podziału na etapy. Przejście do dalszych jest gładkie, prawie niezauważalne. W rzeczywistości, każdy rozdział zawiera coraz bardziej logiczne łamigłówki, wymagające spostrzegawczości i pomyślunku jak również trochę umiejętności. A także duże pokłady cierpliwość, bo w Limbo oglądanie śmierci bohatera zdarza się bardzo często. Środowiska i możliwości manipulowania nim, ponieważ wiemy, najczęściej metodą prób i błędów. Lub raz mamy do rozwiązania problemu, lub „dotknąć” go na kilka sposobów. Nie, że to miało jakieś znaczenie, ponieważ każda z zagadek można rozwiązać tylko w jeden sposób wcześniej. Oglądanie śmierci, ale jest coś w tej  formie przewrotnego, bo czasami to wygląda nieco inaczej.