Gry

Gry komputerowe oraz te na konsole dzielą się na wiele kategorii. Taki podział nie był wprowadzony od początku, ponieważ gier nie było aż tak wiele oraz nie opisywano ich w prasie, czy na przykład tylu ludzi nie było nimi zainteresowanych. Obecnie rynek gier jest tak ogromy, a produkcji jest tak wiele, że nie ma możliwości, by nie istniał taki podział. Ogólnie można wyróżnić gry: przygodowe, sportowe, strzelanki, wyścigi, logiczne, RPG. Te kategorie są tylko najbardziej głównymi z dostępnych. Jeśli przyjrzymy się im bliżej to wyróżnimy niemal dla każdej z nich wiele podkategorii. Na przykład gry strzelanki mogą być FPP, czyli z widokiem z oczu pierwszej osoby, TPP czyli z widokiem zza pleców bohatera. Dodatkowo gatunki mieszają się, tworząc hybrydy. Wiele gier zawiera w sobie kilka kategorii połączonych razem, a zatem możemy mieć wyścigi połączone ze strzelanką i jeszcze z przygodówką lub grą zręcznościową. Bardzo często takie połączenia powodują, że dana gra może się znaleźć w kilku kategoriach w zależności od tego kto ją opisuje. Jednak zazwyczaj gry przyporządkowane są przez producenta do określonej kategorii i w takiej konwencji są tworzone. Gry przygodowe zazwyczaj opierają się na rozwiązywaniu zagadek i poszukiwaniu przedmiotów do tego potrzebnych.

Wymagają kojarzenia faktów oraz umiejętności perspektywistycznego myślenia. Nie posiadają zazwyczaj rozbudowanego sterowania, ale nie o to chodzi w tych grach. Zazwyczaj przeżyjemy właśnie jakąś rozbudowaną przygodę. To jest największym atutem tych gier. Gry sportowe to zazwyczaj produkcje związane z olimpiadami, a jeśli nie to na przykład koszykówka, siatkówka i tym podobne. Niestety większość tych gier cechuje się tylko szybkim uderzaniem kilku klawiszy, co nie jest zdrowe ani dla naszej rozrywki, ani tym bardziej dla klawiatury. Gry RPG to natomiast bardzo rozbudowane gry, w których przenosimy się zawsze do jakiegoś świata i tam żyjemy wykonując jakieś zadania. Możliwa jest interakcja z wieloma innymi postaciami oraz nasza postać się rozwija.

Gra komputerowa jest gra, która polega na elektronicznej interakcji za pomocą interfejsu użytkownika do poruszania i tworzenia wizualnej rzeczywistości na komputerze. Gry video kiedyś były zarezerwowane tylko dla pewnej grupy, obecnie nazwa ta jest używana bardzo szeroko przy określaniu gier. Również gry komputerowe nazywane są coraz częściej grami video. Systemy elektroniczne używane do grania w gry wideo, znane są jako platformy, przykładem są komputery osobiste oraz konsole do gier. Platformy te wahają się od dużych komputerów mainframe dla małych urządzeń przenośnych.

Mało jest już takich gier przygodowych, które wymagają specjalistycznego sprzętu żeby w nie pograć. Nie wiem czy pamiętacie, ale kiedyś bardzo popularne były takie małe gierki. Z wilkiem zbierającym jajka czy inne podobne. To był hit na podwórkach w czasach komunizmu. Potem mieliśmy dostep do gier na ATARI, który był bardzo popularnym komputerem i czas oczekiwania na wgranie się gry. Często wynosił chyba z pól godziny, w każdym razie z perspektywy dziecka to trwało koszmarnie długo. Urządzenie wejściowe używane do sterowania w grach wideo nazywa się kontrolerem gier, a różnią się one w różnych platformach wyglądem. Na przykład, dedykowany kontroler konsoli może składać się z tylko jednego przycisku i joysticka. Innym wyposażony jest w kilkanaście przycisków i jeden lub więcej joysticki. Na początku gry komputerowe na komputerach osobistych często potrzebowały dla gry klawiatury, lub częściej, wymaga od użytkownika zakupu oddzielnego joystick z co najmniej jednyn przyciskiem. Wiele nowoczesnych gier komputerowych pozwala, a nawet wymaga, aby gracz używał klawiatury i myszy jednocześnie. Pierwsze moje zetknięcie z grą, której nie mogłem opanować to chyba było NHL w okolicach 1997 roku. Wówczas ta gra do obsługi zawodników wymagała używania 11 przycisków na klawiaturze, istny koszmar. Oczywiście w grach wideo bardzo istotnym czynnikiem jest grafika komputerowa, tak naprawdę to ona tworzy cały klimat i urok gry.

System walki jest tak skomplikowany, że niemożliwe jest, aby dokładnie wyjaśnić zasady jej funkcjonowania. Złożoność gry zdecydowanie odbija się na jej grywalności negatywnie. Walka zaczyna się, gdy będziemy zaatakowany przez będące w bieżącej lokalizacji wilki, robaki, harpie, pająki, smoki i inne stworzenia, lub zbliżenie się do szefów innych grup.

Pole bitwy jest podzielone na mniejsze odcinki, gdzie można zorganizować naszych bohaterów – w odpowiednie miejsce możemy ustawić jedną  z czterech postaci i umożliwia to ochronę słabszych przez silniejsze i pełne wykorzystanie ich możliwości. Po naszej stronie mamy i wojowników, i żołnierze oraz czarodziejów, więc różnorodność umiejętności wykorzystywane na polu walki jest wiele.
Do tego, aby skorzystać z ataków specjalnych, naciśnij R2 i wskaż obiekty – do sceny przed wrogiem kontrataku – Start. Wreszcie, lewy drążek kończymy rundę. Taka konfiguracja z klawiszy jest na okrągło, i to nie pozwala na swobodną grę i łatwo popełnić jets błąd w naszych ruchach. Cały szereg skomplikowanych ale i potężnych ciosów i możliwość pojedynczych ciosów, a nawet konieczność łączenia ich w kombosy. Bez combo zespół nie jest silniejszy i atak jest słabszy, a sam zespól po prostu może nie przeżyćbitwy. Jak na złość, wszystkiego dopełniają dziesiątki pól wyboru i statystyki – po godnej obciążenia potężne ataki można wykonać nazwy skręcania jak „tysiąc śmierci” lub „rave fanatyk”.

Cross Edge zawiera również zestaw setek różnorakich broni, zbroi i akcesoriów. Prawie wszystkie elementy można poprawić i polepszyć, w walkach zdobywamy punkty doświadczenia i to potem pomaga przy polepszaniu broni. W czasie misji, znajdziemy nawet przepis na uzyskanie wielu rzadkich metali i stopów, możemy zbudować dzięki temu rodzaj bardziej potężnych broni. Co ciekawe, z czasem zyskujemy nowe stroje i uprawnienia w celu poprawy statystyk bohaterów, ale zmiana wyglądu możliwa jest tylko u postaci kobiecych.

Limbo: to w teologii katolickiej otchłań, pustka, część piekła, gdzie dusze zmarłych trafiały przed ukrzyżowania Jezusa, a dzieci, które zmarły przed chrztem.
Limbo to gra zręcznościowo-logiczna produkowane przez Playdead, jest to mało znany duński deweloper gier, z siedzibą w Kopenhadze.
Czarny
Uruchamiając po raz pierwszy grę Limbo, mniej lub bardziej wiedziałem czego się spodziewać, ale nie byłem przygotowany na tak ciężki i brutalny klimat gry. Czarni i biali, pulsujące czarne postaci w rogach ekranu, podobnie jak shabby, fuzzy planów, czarny charakter dziecka różni się od reszty ciała białymi oczami, niemal całkowity brak muzyki w grze.

Tylko ciemny las, i wydobywanie się dźwięków otoczenia z głośników. Bez wprowadzenia, bez wyjaśnienia powodów znalezienia się w tym ciemnym i nieprzyjemnym miejscu Jestem tylko i po prostu jestem.
Próbuję zracjonalizować i zebrać się razem jakoś to, co przychodzi mi do głowy. Czuję się trochę, jakbym miał do czynienia z ICO, PJ Winterbottom, Another World, Braid, a kilka innych tytułów w jednym. Oczywiście to tylko pierwsze wrażenie, a nawet prawdopodobnie złe, bo Limbo jest to produkt wyjątkowy na swój sposób. Czyste i pełne emocji w tym samym czasie. Artystycznej awangardy. Przynajmniej jeśli chodzi o ustawienie audiowizualnego.
W tej grze nie ma jasnego podziału na etapy. Przejście do dalszych jest gładkie, prawie niezauważalne. W rzeczywistości, każdy rozdział zawiera coraz bardziej logiczne łamigłówki, wymagające spostrzegawczości i pomyślunku jak również trochę umiejętności. A także duże pokłady cierpliwość, bo w Limbo oglądanie śmierci bohatera zdarza się bardzo często. Środowiska i możliwości manipulowania nim, ponieważ wiemy, najczęściej metodą prób i błędów. Lub raz mamy do rozwiązania problemu, lub „dotknąć” go na kilka sposobów. Nie, że to miało jakieś znaczenie, ponieważ każda z zagadek można rozwiązać tylko w jeden sposób wcześniej. Oglądanie śmierci, ale jest coś w tej  formie przewrotnego, bo czasami to wygląda nieco inaczej.