Gry

Gra komputerowa jest gra, która polega na elektronicznej interakcji za pomocą interfejsu użytkownika do poruszania i tworzenia wizualnej rzeczywistości na komputerze. Gry video kiedyś były zarezerwowane tylko dla pewnej grupy, obecnie nazwa ta jest używana bardzo szeroko przy określaniu gier. Również gry komputerowe nazywane są coraz częściej grami video. Systemy elektroniczne używane do grania w gry wideo, znane są jako platformy, przykładem są komputery osobiste oraz konsole do gier. Platformy te wahają się od dużych komputerów mainframe dla małych urządzeń przenośnych.

Mało jest już takich gier przygodowych, które wymagają specjalistycznego sprzętu żeby w nie pograć. Nie wiem czy pamiętacie, ale kiedyś bardzo popularne były takie małe gierki. Z wilkiem zbierającym jajka czy inne podobne. To był hit na podwórkach w czasach komunizmu. Potem mieliśmy dostep do gier na ATARI, który był bardzo popularnym komputerem i czas oczekiwania na wgranie się gry. Często wynosił chyba z pól godziny, w każdym razie z perspektywy dziecka to trwało koszmarnie długo. Urządzenie wejściowe używane do sterowania w grach wideo nazywa się kontrolerem gier, a różnią się one w różnych platformach wyglądem. Na przykład, dedykowany kontroler konsoli może składać się z tylko jednego przycisku i joysticka. Innym wyposażony jest w kilkanaście przycisków i jeden lub więcej joysticki. Na początku gry komputerowe na komputerach osobistych często potrzebowały dla gry klawiatury, lub częściej, wymaga od użytkownika zakupu oddzielnego joystick z co najmniej jednyn przyciskiem. Wiele nowoczesnych gier komputerowych pozwala, a nawet wymaga, aby gracz używał klawiatury i myszy jednocześnie. Pierwsze moje zetknięcie z grą, której nie mogłem opanować to chyba było NHL w okolicach 1997 roku. Wówczas ta gra do obsługi zawodników wymagała używania 11 przycisków na klawiaturze, istny koszmar. Oczywiście w grach wideo bardzo istotnym czynnikiem jest grafika komputerowa, tak naprawdę to ona tworzy cały klimat i urok gry.

Alchemia jest grą, która jest praktycznie pozbawiona narracji, co powoduje że trudno nam dokładnie opowiedzieć o fabule. To jednak szereg drobnych wydarzeń, pewne niedopowiedzenia jak i ciekawy klimat budują grywalność tej gry. W tego typu produkcjach bardzo ważne jest to żeby pozostawić miejsce dla gracza na jego własne domysły i niedopowiedzenia.

To on musi wysilić swój umysł żeby zapełnić istniejącą lukę. To właśnie decyduje o popularności i sukcesie gry, a pot tym względem gra Alchemia wypada naprawdę wyśmienicie i zapewne wielu z fanów tego typu gier nie będzie zawiedzionych. W samej rozgrywce musimy się wybrać do serca miasta, które jest rządzone przez alchemika. Dzięki temu niezwykłemu zarządcy w mieście spotkamy bardzo wiele przeróżnych postaci, bardzo specyficzny klimat miasta jak i również wiele ciekawych i oryginalnych zadań do wykonania.
Autorzy popisali się podczas produkcji pomysłowością przy tworzonych zagadkach – nie są zbyt trudne, lecz zaprojektowano i zaaranżowano je z pomysłem. Oprócz tego wydaje się że każda z zagadek skrywa jakiś głębszy sens i przesłanie, kolejny argument na tak w tej grze to piękne wizualizacje owych zagadek. Jako przykład podam tutaj magiczny zegar, który za pomocą wskazówek zmienia pory roku, i możemy zauważyć reakcję drzew na zmienianie pory roku. Uwierzcie mi że wygląda to niesamowicie, dodatkowo zawiera w sobie bardzo wiele piękna no i oczywiście jak to w tej grze bywa jest zagadką.Gameplay nie odbiega znacząco od gatunku, lecz gra szokuje ilością drobnych smaczków. Ruchome, reagujące na kursor myszy elementy fauny i flory czy piękny design łączący w sobie elementy baśni i steam-punku po prostu każą podziwiać tę grę. Jeżeli weźmiemy pod uwagę grafikę to opisywany tytuł wypada rewelacyjnie, wspaniały design, rysowane plansze no i fajne animacje. Całkowicie osobny temat to muzyka w grze, tutaj wielkie brawa należą się twórcy i kompozytorowi, muzyka jest autorstwa Juliana Wintera.

Firma Fenomen indie-games działa na coraz większą skalę i z większym rozmachem. Znaleźli sobie lukę na rynku i wprowadzają gry niezależne, to wspaniała gałąź tego biznesu. Podstawowa zaleta jest taka że nie są traktowane jak inne, nie mają wielkich budżetów, nie są tylko i wyłącznie kolejnym produktem mającym napełniać kieszenie swoich producentów. No i co bardzo istotne dla graczy nie są to gry o powtarzalnym schemacie działania. Wymieniona firma jest idealnym przykładem tego, że ciągle na świecie jest możliwość stworzenia czegoś wyjątkowego przez grupę zapaleńców. Gry tworzone są z pasją i często nie miałyby szans na rynkach komercyjnych. Do tych gier zaliczymy niezwykłą pozycję jaką niewątpliwie jest gra alchemia. Gra już od samego początku dzięki wspaniałej oprawie audiowizualnej powala na kolana i chwyta za serce. Jak tylko włączysz grę już wiesz że czeka Cię wspaniała zabawa.

To wszystko osiągnięto pomimo prostoty gry, niektóre z gier zaliczymy do klasy wielkich powieści, to ten tytuł będzie odpowiednikiem opowiadania lub wręcz może nawet poezją. Tytuł zdecydowanie jest nietypowy, podąża w innym kierunku, jednak jest godny uwagi. Gra Alchemia jest typowym i klasycznym przedstawicielem przygodówek. Grę rozpoczynamy w momencie gdy nad pewną chatkę górala przelatują stwory, ni, nie takie bajkowe. Stwory są mechaniczne. Góral trafia jednego z nich ciupagą, stwór wpada do położonego niedaleko lasu. Po oględzinach okazuje się że góral niechcący zniszczył jego ciało ale jego dusza wciąż żyje. No i tutaj rozpoczyna się nasza misja, musimy pomóc odzyskać stworowi jego ciało i pomóc mu się dostać do krainy alchemika. No, ale cóż jak to w takich miejscach bywa w siedzibie alchemika nic nie jest normalne. Takie gry, pozbawione są narracji, przez co ciężko mówić o dokładniej fabule tej gry. Jednak to właśnie jest urok no i drobne wydarzenia budują tą wspaniałą historię. Generalnie gorąco zapraszam do zapoznani się z tym tytułem, w innym miejscu jeszcze coś o nim napiszę.

Świat gry składa się z pięciu różnych krajaów, które są reprezentowane na mapie przypominającej nieco klasyczne platformówka 2D. Mapy są podzielone na warstwy, więc od czasu do czasu, nie tylko ruch od lewej do prawej, ale także w górę iw dół.

Wadą tego rozwiązania jest że podczas wędrowania po różnych miejscach, często powracamy do miejsca, które znamy i wyszczerbienia odświeżone wersje przeciwników już nie żyje. Na różnorodność wydarzeń nie można narzekać – gra wypełniona jest specjalnymi wstawkami, ale zbyt często i sztucznie przedłużają tylko zabawne rozmwy między bohaterami. Oczywiście, niektóre są całkiem zabawne i pozwalają na zapoznawanie się z postacią, ale większość po prostu irytuje. Celem jest przede wszystkim wędrówka dusz, więc działa w podziemnym labiryncie budynków i wnętrz jest niezwykle rzadkie. Przykry jest fakt, że w przeciwieństwie do większości gier RPG osady i miasta, w których zatrzymują się nasi bohaterowie są niemal pozbawione życia, są w zasadzie tylko kupnu nowości i zmartwychwstanie poległych bohaterów.
Chociaż sam pomysł z wielu różnych tematów gier może wydawać się fajny, w praktyce wcale nie musi tak być. Coś o tym, co spotykamy w Cross Edge, a czasem również zatrudniali, postacie z innych serii, ponieważ większość z nich nigdy do Europy nie dotarła. Czasami można poczuć się jak w oceanie linków do innych gier, gdzie nie można zrozumieć absolutnie nic. Spotkanie słynnych postaci z serii Disgaea w domu może być jeszcze ciekawsze, ale rozwiązania stosunków między znakami mniej obecne na naszym rynku serii Absolute Blazing Infinity, Ar Tonelico, Atelier Marie, Darkstalkers, Mana-Khemia i Spectral Souls wywołuje mieszane uczucia. Bogaty zestaw stereotypowych dziewcząt i chłopców mogą niektórych wytrawnych graczy trochę irytować.

Sama gra jest dość jednak ciekawa ale równocześnie bardzo specyficzna. Zwłaszcza pomieszanie różnych stylów obija się ciekawie na grywalności. To produkcja typ, jak nie zagrasz to się nie dowiesz.